นักเดินทางตัวจิ๋ว ^^

  
***********-***********

ช่วงนี้...ในระหว่างที่กำลังนั่งคิดอยู่ว่า จะเอาเรื่องราวของอะไรเกี่ยวกับป่ามาใส่ในบล็อกนี้ดี เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ได้เปิด Forward Mail ขึ้นมาฉบับหนึ่ง เป็นเรื่องราวของน้าหมู พงษ์เทพ  กระโดนชำนาญ ที่บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเค้าในป่ามาให้ได้รับรู้กัน และเรื่องนี้เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดเนื้อเพลงที่เค้าร้องขึ้นมา ก็คือเพลง "ลิงทะโมน"

จริง ๆ เรื่องนี้เหมือนเคยอ่านมาครั้งหนึ่งแล้วล่ะ...แต่นานมาก ๆ แล้ว ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ก็เลยนำเรื่องนี้มาลงไว้ดีกว่า...

ใครได้อ่านแล้วก็ถือว่าเป็นแรงกระตุ้น เตือนใจให้เราระลึกถึงพระคุณและความรักของคุณแม่ของเราอีกครั้ง ส่วนใครที่ยังไม่ได้อ่าน ก็ลองอ่านกันดูนะ แล้วจะได้เห็นถึงอานุภาพของความรักของแม่กับลูก ถึงแม้จะไม่ใช่มนุษย์ แต่เค้าก็มีชีวิตและจิตใจเหมือนกันค่ะ  มองอีกมุมเราจะมองเห็น การล่าสัตว์ป่า อยากให้คนเราไม่เบียดเบียนคนอื่น และสัตว์ต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ทุกที่ รวมทั้งในผืนป่าด้วย

วันหนึ่ง...เป็นเวรของคุณพงษ์เทพ
แกก็คว้าปืนยาว...สะพายบ่า...เดินเข้าป่าไป...
อาหารโปรดของคุณพงษ์เทพ...คือ แกงเนื้อลิง...

พอเดินเข้าป่าไปได้สักพัก.
เห็นลิงตัวหนึ่ง...นั่งอยู่บนต้นไม้...หันหลังให้..
แกก็รีบยกปืนประทับบ่า...ยิงเปรี้ยง...ไปที่ตัวลิง..

เหตุการณ์แปลกประหลาดได้เกิดขึ้น...
ปกติ...ลิงพอถูกยิง..จะหล่นตุ๊บ...จากต้นไม้ทันที...
แต่ลิงตัวนี้...นั่งจับกิ่งไม้เฉย...ไม่หล่นลงมา...
จะว่ายิงไม่ถูก...ก็ไม่น่าเป็นไปได้...
เพราะคุณพงษ์เทพ...แกยิงปืนแม่น...
ระยะแค่นี้ เป้าใหญ่ขนาดนี้...ไม่พลาดแน่นอน... 

ในขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้น...
ลิงตัวที่ถูกยิง...ร้องโหยหวน...เสียงดังมาก... 
ฝูงลิงที่แยกย้ายกันออกหากินอยู่บริเวณใกล้ ๆ ...
วิ่งแห่กันเข้ามาหาลิงตัวที่ถูกยิง..แล้วร้องโหยหวน.... 
เหมือนกันหมด...

แกตกใจ...ยืนตกตะลึง...ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น... 

สักครู่...ลิงตัวที่ถูกยิง...
โยนวัตถุเล็ก ๆ...สีดำ ๆ..ชิ้นหนึ่ง...ให้กับลิงตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด...
แล้วก็หล่นตุ๊บ...ลงมาจากต้นไม้...
คุณพงษ์เทพ...รีบวิ่งไปดู...
ลิงถูกยิงเข้าที่หลัง...ทะลุหน้าอก...เลือดแดงฉาน..เต็มตัว...

คุณพงษ์เทพเห็นแล้ว...ต้องเบือนหน้าหนี...
ลิงที่ตกลงมา...เป็นลิงแม่ลูกอ่อน...
ขณะที่ถูกยิง...เธอกำลังให้นมลูก...

ลูกตัวน้อย...กำลังดูดนมอย่างมีความสุข...
ทันทีที่ถูกยิง..ถ้าเป็นลิงตัวอื่น...
จะหล่นตุ๊บ...ลงจากต้นไม้..

แม่ลิงตัวนี้...ยังหล่นไม่ได้...ยังตายไม่ได้..
เพราะเธอยังมีภารกิจใหญ่หลวงที่ต้องทำ
คือ...รักษาชีวิตลูกน้อย...ให้พ้นอันตราย...

เธอกัดฟัน...โหนกิ่งไม้ไว้...แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจ...
มองดูเลือดที่ไหลหยดเป็นทาง ด้วยความตกใจ...
พยายามรวบรวมพละกำลังที่ยังพอมีเหลือทั้งหมด...
ตะโกนสุดเสียง...ร้องเรียก...ฝูงลิงเข้ามาใกล้ ๆ
แล้วก็ฝากฝัง...ให้เลี้ยงลูกน้อยแทนเธอ

หลังจากโยนลูกให้จ่าฝูงแล้ว...มองดูลูก...ถูกพาไปจนลับสายตา
แล้ว..แน่ใจว่า...ลูกปลอดภัยแล้ว...
จึงหลับตา...แล้วหล่นลงมา...ตาย...

คุณพงษ์เทพ...ก้มมองหน้าลิง..แล้วร้องไห้...
เพราะที่เบ้าตาลิง...มีหยดน้ำตาใส ๆ กำลังไหลริน...
คุณพงษ์เทพ..รีบเดินกลับที่พัก...เอาปืนไปเผาทิ้ง...
ไม่ยอมออกล่าสัตว์อีกเลย...ตลอดชีวิต..

และภาพความรักที่ยิ่งใหญ่ของแม่ลิง...ที่มีต่อลูกน้อย...
เป็นแรงบันดาลใจ...ให้คุณพงษ์เทพ...แต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่ง...
ชื่อว่า...'ลิงทะโมน'

เพื่อยกย่อง...เชิดชู...คุณค่าของความรัก...ที่แม่...มีต่อลูก

ฯลฯ

ทุกชีวิตมีจิตใจ มีเลือดเนื้อ

 เหตุใดต้องเข่นฆ่า และเบียดเบียนชีวิตกันเองด้วย

ลิงทะโมนเอย กระโจนตามต้นไม้
โผเข้าต้นหมากไฮ หมากไม้ ไล่ชิง
คนทะโมนเอย แอบซุ่มตามพุ่มไม้
ตาก็จ้องมองไป ปืนไฟก็ไล่ยิง

แม่ลิงเอยถูกยิงบนกิ่งไม้
  กอดลูกน้อยกลอยใจ เพื่อนไปเร็วจริง
ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง แม่ถูกยิง พ่อลิงมารับไป
 ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง แม่ถูกยิง พ่อลิงมารับไป

ลิงทะโมนเอยกระโจนตามต้นไม้
ด้วยความกลัวปืนไฟ จะตามไล่ยิง
 พ่อลิงเอย นั่งนิ่งบนกิ่งไม้
 มองไปตามแนวไพร ไปไหนเล่าแม่ลิง

 พี่น้องลิง นั่งนิ่งบนกิ่งไม้
มองลงห้วยรินไหล ไปไหน เล่าแม่ลิง
ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง แม่ถูกยิง พ่อลิงมารับไป
ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง แม่ถูกยิง พ่อลิงมารับไป

 ลิงทะโมนเอย กระโจนตามต้นไม้
โผเข้าต้นหมากไฮ รีบไปเอาลูกลิง
คนทะโมนเอย แอบซุ่มตามพุ่มไม้
 ตาก็จ้องมองไป ปีนไฟก็ไล่ยิง

พ่อลิงเอย ถูกยิงบนกิ่งไม้
กอดลูกน้อยกลอยใจ รีบไปเถอะลูกลิง
ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง พ่อก็ถูกยิง ลูกลิงเจ้ารีบไป
 ร้องเรียกหาว่ามารับลูกลิง พ่อก็ถูกยิง ลูกลิงเจ้ารีบไป

ลิงทะโมนเอยกระโจนตามต้นไม้
 โผไปตามแนวไพร ไปไหนเล่าลูกลิง