สวัสดีค่ะ... 
ยังไม่เบื่อกันใช่มั๊ยค่ะเพลงแนวคันทรีที่นำมาให้ฟังกันในเอนทรีที่แล้ว....
ถ้าใครจำไม่ได้ คลิกที่นี่ ไปฟังกันค่ะ 
อิอิ บางคนแอบเข้ามาฟังเพลงนั้นหลายรอบเลย..เรารู้น๊า...
(คงเพราะว่าอยู่รุ่นเดียวกันกับนักร้องใช่ม๊า...555+) 
----------- =(^_^) = ------------
อืม...นักเดินทางตัวจิ๋ว ^^ ก็กลับมากรุงเทพฯ ได้สองสามวันแล้วค่ะ...
เดินทางไปบ้านที่น่านมาค่ะ หลายคนเดาเก่งมาก..
ทราบด้วยว่านักเดินทางตัวจิ๋ว ^^ กลับไปน่านมา เก่งจังค่ะ
----------- =(^_^) = ------------
สำหรับเพื่อนที่ส่งของฝากไปให้นักเดินทางตัวจิ๋ว ^^ ตามที่อยู่บ้านที่น่าน...
ได้รับแล้วนะคะ..ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ
ทั้งเสื้อยืดของคุณสาวโรงงาน และโปสการ์ดของน้องจอย ระเบียงอารมณ์.. ถึงมือนักเดินทางตัวจิ๋ว ^^ โดยสวัสดิภาพแล้วนะคะ..น่ารักจังเลยค่ะ...ที่ไม่ลืมกัน...น่ารักทั้งคู่เลยค่ะ
อีกประเดี๋ยว นักเดินทางตัวจิ๋ว ^^ จะขอเปลี่ยนแปลงที่อยู่เป็นที่กรุงเทพฯ ให้นะคะ
(เผื่อว่าเพื่อน ๆ อยากส่งอะไรให้กันอีก...เอิ๊ก ๆ ๆ ไม่ค่อยเท่าไรเลยเรา...) ไม่ได้งกน๊า...
อ้อ...ส่วนโปสการ์ดน้องแมวเหมียว ของน้อง VAR ที่ส่งให้กันตามที่อยู่ที่กรุงเทพฯ ก็ได้รับแล้วนะคะ
ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ ตอนนี้ได้ส่งโปสการ์ดกลับไปทักทายแล้วด้วยนะคะทั้ง 3 คนเลย...รอรับด้วยน๊า
ลืมไปค่ะ...น้องแพนด้ามาจากญี่ปุ่น... และน้องอู๋ ใบไม้หลากสีสัน พี่ก็ได้ทักทายผ่านตัวหนังสือ...
ลงบนโปสการ์ดใบเล็ก ๆ หย่อนตู้แดงส่งไปให้แล้วนะคะ...รอรับด้วยเช่นกันจ้า
----------- =(^_^) = ------------
จริง ๆ ครั้งนี้ ตั้งใจว่าจะอัพเดทเรื่องของดอกไม้สวย ๆ ที่บ้านบ้าง... พอดีไปเก็บมาหลายภาพเลยค่ะ...
แต่ว่าเนื่องจากอีก 2 วันนักเดินทางตัวจิ๋ว ^^ ก็จะออกเดินทางอีกแล้ว...
คราวนี้ไม่ได้กลับน่าน... ไม่ได้ขึ้นเหนือค่ะ.. แต่จะลงใต้... 
คงต้องขอตัวไปสำรวจเส้นทางป่าที่อุดมสมบูรณ์ที่จังหวัดนครศรีธรรมราชนะคะ ไปเดินป่า...แถว ๆ อุทยานแห่งชาติเขาหลวง ไปแป๊บเดียวค่ะ 3 วัน... ก็เลยจะนำเพลงเพราะ ๆ (อีกแล้ว) มาให้ฟังก่อนในช่วงที่ไม่อยู่ พอดีเห็นมีคำว่า "ภู" มีคำว่า "เหว" ก็พอจะเข้ากับเนื้อเรื่องของการเดินป่าเหมือนกัน...เนื้อหาตรงนี้นักเดินทางตัวจิ๋ว ^^ ชอบ...ก็เลยขอนำมาวางไว้ให้อ่านกันเล่น ๆ ในช่วงที่ไม่อยู่นี้นะคะ...
จริง ๆ แล้วที่มาของเพลงนี้ก็ "ไม่เกี่ยว" กับการเดินป่าเลย... 
น่าจะเกี่ยวกับ "ความรัก" ของหนุ่มสาวซะมากกว่า.. แต่ชอบค่ะ... ว่าแล้วก็เอาประวัติของเพลงนี้มาให้อ่านกันด้วยเลยนะคะ
เนื้อหาของเพลง... ก็ตามชื่อของเอนทรีนี้เลยค่ะ...
มีประโยคนี้อยู่ด้วย... "ภูบ่สูง...แต่ว่าห้วยมันลึก" ใช่ค่ะ ถ้าใครเคยได้ฟัง ก็จะทราบได้ทันทีเลย...ว่าเพลงนี้คือ
เพลง "นกเขาไฟ" (จากแนวคันทรีแล้ว ก็ออกแนวเพื่อชีวิตของไทย ๆ ไปกันเลยค่ะ)
เพลงนี้เพราะดีนะ... ชอบเหมือนกัน... (เพลงแต่ละเพลง...ชักจะออกแนวเทียบอายุได้อีกแล้วเรา 
)
เหอะ ๆ
เอาน่า ความชอบไม่เข้าใครออกใครใช่มั๊ยค่ะ... ชอบ...ก็เลยนำมาวาง เผื่อมีใครที่เข้ามาจะชอบบ้าง... ลองฟังดูนะคะ
----------- =(^_^) = ------------
เพลงนี้เป็นเพลงของ "กวีศรีชาวไร่"
หรือ น้าหมู พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ นั่นคือ เพลง "นกเขาไฟ"
ที่มาจาก เว็บนี้ หรือดูจาก เว็บ ...ลานป่า... นี้ก็ได้ค่ะ มีเพลงนี้ให้ฟังด้วย (คลิกคำที่ขีดเส้นใต้เพื่อ Link ไปกัน)
โดยเฉพาะเว็บ "ลานป่า" ชอบจัง เพราะเข้าไปอ่านบางเรื่องราวแล้วทำให้นึกถึง บ้านเรา
(เป็นเรื่องราวของชาวไทลื้อ สิบสองปันนา เพลงประกอบเพราะมาก)
ที่สำคัญ...เพลง "นกเขาไฟ" นี้ เกี่ยวพันกับ "เมืองน่าน" ด้วยค่ะ (บังเอิญจริง ๆ)
เพราะมีต้นกำเนิดของเนื้อหาของเพลง มาจากที่แห่งนั้นนี่เอง
อ้อ..และที่สำคัญ เพลงนี้เคยมี ชายหนุ่มโซโลกีตาร์โปร่ง และร้องให้ฟังเป็นพิเศษ เมื่อเกือบ 10 ปีที่แล้ว
(โอ้...นานมาก ๆ เลย)
ขอบอกว่าเพราะมาก ๆ เลย มาได้ฟังเพลงนี้อีกที.....ก็ทำให้นึกถึงคน ๆ นั้น ขึ้นมาได้เหมือนกันแฮะ 
----------- =(^_^) = ------------
นกเขาไฟ
คำร้อง, ทำนอง : พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ
----------- =(^_^) = ------------
ภูบ่สูง แต่ว่าห้วยมันลึก ภูบ่ลึก แต่ว่าเมืองมันไกล
ภูบ่เล็ก แต่ว่าฟ้ามันใหญ่ นกเขาไฟ พาใจเรามา
----------- =(^_^) = ------------
ดอกไม้ มาแซมเสียบผม เด็ดดม ชมทั่วภูผา
เรียงร้อย เป็นมาลา โปรดมา รับมาลัยแห้ง
ดอกไม้ มาลัย ห้อยคอ แก้มหนอ ก็ทาสีแดง
ผ้าถุงนั้นผืน อีหล้าฮักแฮง เสื้อแดง แต่งแต้มลายดอก
----------- =(^_^) = ------------
ภูบ่สูง แต่ว่าห้วยมันลึก ภูบ่ลึก แต่ว่าเมืองมันไกล
ภูบ่เล็ก แต่ว่าฟ้ามันใหญ่ นกเขาไฟ บินร่ายเล่นลม
----------- =(^_^) = ------------
เจ้าฟ้อน ไม่อ่อนแต่สวย ผ้ามวยโพกสวยสุดสม
ผิวคล้ำ ผมดำ ตาคม เอวกลม ฟ้อนรอบกองไฟ
สูบยา พันด้ายสีแดง ลงแรง ถางดงพงไพร
ดอกเหงื่อ นั้นหอมหวลนวลใย สุขใจ ไร่ข้าวหอมกรุ่น
----------- =(^_^) = ------------
ภูบ่สูง แต่ว่าห้วยมันลึก ภูบ่ลึก แต่ว่าเมืองมันไกล
ภูบ่เล็ก แต่ว่าฟ้ามันใหญ่ นกเขาไฟ ลงไร่ปลายนา
----------- =(^_^) = ------------
ดอกไม้ มาแซมเสียบผม เด็ดดม ชมทั่วภูผา
เรียงร้อย เป็นมาลา โปรดมา รับมาลัยแห้ง
ดอกไม้ ซ่อนในรวงข้าว หนุ่มสาว เจ้าช่วยออกแรง
ตีข้าว เอาดอกไม้แดง ญาติแย่ง ไปรอบลอมฟาง
----------- =(^_^) = ------------
ภูบ่สูง แต่ว่าห้วยมันลึก ภูบ่ลึก แต่ว่าเมืองมันไกล
ภูบ่เล็ก แต่ว่าฟ้ามันใหญ่ นกเขาไฟ ดวงใจชาวดอย
ภูผา เวลาเย็นย่ำ ถิ่นถ้ำ เสียงน้ำตกย้อย
หนุ่มสาว นั้นคลอเคล้าใจลอย เกี่ยวก้อย นกน้อยละเมอ
ภูผา เวลาย่ำค่ำ ถิ่นถ้ำ เสียงน้ำตกเพ้อ นกน้อย ใจลอยละเมอ
----------- =(^_^) = ------------
เกี่ยวเธอ ฟ้อนรอบกองไฟ
เกี่ยวเธอ ฟ้อนรอบกองไฟ
เกี่ยวเธอ ฟ้อนรอบกองไฟ
ฉันเกี่ยวเธอ ฟ้อนรอบกองไฟ
----------- =(^_^) = ------------
----------- =(^_^) = ------------
"นกเขาไฟ" เพลงที่บางคนบอกว่า นี่คือเพลงที่ดีที่สุด ลุ่มลึกที่สุดของ พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ
บอกเล่า เรื่องราวของเพลง นกเขาไฟ...
----------- =(^_^) = ------------
หลังจากกลับออกมาจากป่า พงษ์เทพ ก็พักอาศัยอยู่กับ "วิสา คัญทัพ" ที่แฟลตการเคหะ คลองจั่น
โดยใช้เวลาที่ไม่มีอะไรทำ หัดเล่นกีตาร์ (ตอนเล่นกับคาราวาน เล่นตำแหน่งเพอร์คัสชั่น)
โดยแกะทำนอง เพลง "ซอล่องน่าน" ของชนชาติลัวะ จังหวัดน่าน ที่ได้ยินติดหูมาจากในป่า
นำมาเป็นทำนอง แล้วแต่งเนื้อร้องลงไป ซึ่งก็เป็นเรื่องราว เกี่ยวกับเหตุการณ์ในป่าเช่นกัน
และเนื่องจากเป็นเพลงพื้นบ้าน เพลงชุดนี้จึงไม่มีความถูกต้องในแง่ของหลักทฤษฎีเพลงสากล
เช่น ไม่มีท่อนแยก ท่อนฮุก ท่อนร้อง 1 ร้อง 2 เป็นต้น
----------- =(^_^) = ------------
และที่ว่าเป็นชุด ก็เพราะ พงษ์เทพ นำทำนองนี้ แต่งเป็นเพลง 3 เพลง ได้แก่ เพลง
นกเขาไฟ, ลิงทะโมน และ จูบฟ้าฝากดิน
----------- =(^_^) = ------------
"นกเขาไฟ" พูดถึงประเพณีการหาคู่ของ "คนลัวะ" ซึ่งเขียนบรรยายไว้ค่อนข้างละเอียด
และโดดเด่น ทางวรรณศิลป์ ด้วยภาษาที่เข้าใจยาก บวกทำนองเพลงพื้นบ้าน เพลงจึงไม่ได้
รับความนิยม ในช่วงที่เทปชุดแรกออกวางแผง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ศิลปะที่แท้จริง
ย่อมมีคุณค่าในตัวเองก็แสดงให้เห็นถึงคุณค่าของมัน
----------- =(^_^) = ------------
ต่อไปนี้เป็น เรื่องราวของ นกเขาไฟ เขียนเล่าไว้โดยเว็บนี้ เว็บ...ลานป่า...
โดยเป็นการถอดคำของน้าหมูเกี่ยวกับเพลงนี้ออกมา
----------- =(^_^) = ------------
"กลับออกมาจากป่าปี 2524 เข้าไป 19 ได้เจอเรื่องหนึ่ง ที่ผมเขียนแล้ว
ก็ได้รับการยอมรับพอสมควร ในเรื่องเพลง นั่นก็คือ นกเขาไฟ (ปรบมือ)
ไปทำไร่อยู่จังหวัดน่าน ตอนนั้น พี่หงาอยู่น่านใต้ ผมอยู่น่านเหนือ
คือ...ผู้หญิงที่นั่น เป็นคนแข็งแรง แข็งแรงมาก ๆ เลย
แบบ... ข้าวเป็นถัง ๆ ใหญ่ ๆ เป็นเปรอะ ใส่หน้าผาก แล้วก็เดินขึ้นภูสูง ๆ
แข็งแรงจริง ๆ ทำไร่ ฟัดไร่ ปลูกข้าวโพด ปลูกข้าว เป็นผู้หญิงที่แข็งแรง ความแข็งแรง
----------- =(^_^) = ------------
...ทำให้รู้สึก...รู้สึก มีอารมณ์ (ฮา)...
----------- =(^_^) = ------------
คือ.....อารมณ์ที่จะมองว่า เธอทำไมถึงแข็งแรง (ฮา)
ก็ได้ดู แล้วก็ได้ เรียนรู้ ได้เข้าใจเธอว่า เธออยู่ได้เพราะความรัก
รักต้นไม้ ที่ให้ประโยชน์ต่อชีวิต ให้เป็นยา เป็นอะไร
และรักคนคนหนึ่งที่ทำไร่อยู่ข้าง ๆ
----------- =(^_^) = ------------
ทีนี้ ไร่ของชาวบ้านมันอยู่ไกลกันนะครับ เป็นลูกเขา ลูกภูเลย
ไอ้จะวิ่งไปจีบกันเหมือนศูนย์การค้า พลาซ่า นั้น ไม่ได้แน่ ๆ ก็ใช้วิธีของธรรมชาติ
ก็คือ เอาใบไม้ไปหักขวางทางไว้ให้รู้ว่า...มาน่ะ อย่างเงี๊ยะ ละก็...ทำอะไร
ทุกวิธีทางที่เกี่ยวกับธรรมชาติเอา เอามาสื่อ สื่อความหมายเป็นการเคาะไม้ไผ่
การเรียกกัน การอะไรต้องใช้ธรรมชาติทั้งหมด
----------- =(^_^) = ------------
จนกระทั่งมีประเพณีอันหนึ่งที่น่ารัก คือ ผู้หญิงบอกรักผู้ชาย...สวยงามจริง ๆ
ผมขออนุญาตย้อนเล่า ผมเคยเล่าเมื่อสักปี 25 - 26 มาแล้ว คือ คนลัวะ จะบอกรักกัน
คือ ผู้หญิงบอกรักผู้ชาย คือ การมวนบุหรี่ให้ บุหรี่ของเธอนี่ จะต้องปลูกยาสูบเอง
ในไร่ที่เธอฟัดเอง แล้วเก็บยาสูบที่แก่แล้วเนี๊ยะ มาห่อใบตองตึงไว้ หมักด้วยน้ำผึ้ง
ในมุมหนึ่ง ในห้องนอนของเธอ พอหมักน้ำผึ้งได้ที่ ก็ต้องเอามาตากน้ำค้างอีก
เมื่อตากน้ำค้างเสร็จก็จะสอย สอยยาเอง สอยสวย ๆ สอยงาม ๆ พอสอยเสร็จ
ยามวนจะต้องห่อด้วยใบสลอเปรา สลอเปรานี่ เป็นต้นไม้ยืนต้น
ที่อยู่บนภูเขาที่แข็งแรง แล้วใบสลอเปราจะร่วง ในขณะที่ยังเหลืองอยู่ ยังไม่แก่
ไม่แห้งร่วง พอเหลือง ๆ ร่วงลงมาสักขณะหนึ่ง
สองสามวันก็จะนุ่ม มวนบุหรี่ได้พอดี แล้วมันจะมีความหอมของไม้ตัวนี้
----------- =(^_^) = ------------
แล้วเธอก็รู้อีกว่า เมื่อมวนใบสลอเปราแล้ว บุหรี่ถ้าถือไว้มันก็จะคลี่คลายออก
ต้องเอาด้ายแดงมามัด คือ สีแดง เป็นสีที่สุดยอดที่สุดของคนภูเขา แล้วด้ายสีแดงเนี๊ยะ
ต้องทำมาจากต้นกัญชา ซึ่งคนบนเขาเรียกว่า กัญชง คือเขาจะปลูกต้นกัญชา หรือกัญชงไว้เยอะ ๆ
เพื่อทำเสื้อผ้า เพื่อถักทอเป็นธรรมชาติ แล้วก็เอาไอ้.. เปลือกของต้นกัญชง หรือกัญชาน้อยนี่
ลอกจากต้นที่แก่แล้ว มัดเป็นมัด ปล่อยยาว ๆ ไปทิ้งไว้ในสายแม่น้ำ ในห้วย
เอาหินทับไว้ ให้น้ำในห้วยมันพัด พัดขัดเกลาเส้นใยที่อ่อนแอ หลุดไปกับสายน้ำ
เหลือเส้นที่แข็งแรงสู้กับแม่น้ำได้ เป็นเส้นที่เหนียวที่สุด นุ่มที่สุด ขึ้นมา
แล้วถักเป็นเส้นด้าย ฝั้นเป็นเส้นด้าย
----------- =(^_^) = ------------
แล้วไปเอาเปลือกไม้ฝาด มาทุบ ๆ ๆ ย้อมสี เป็นสีแดง แล้วก็พันบุหรี่ ยื่นให้ผู้ชาย โดยไม่ต้องพูดอะไร
เขารู้ว่า "ฉันรักเธอ" อืมฮืม... ทำไมเธอมีเวลาขนาดนั้น (ฮา)
----------- =(^_^) = ------------
คือ ถ้าคนบ้านเราน่ะ ตายห่าไปก่อนแน่ ไม่ได้รักกัน ตายแน่ ๆ เลย
ถูกฉุดไปหมดแล้วป่านเนี๊ยะ (ฮา)
นั่นหมายถึง ความนุ่มนวล ความลึกซึ้ง ที่จะทำความรักให้เป็น เรื่องของสังคม
เรื่องของครอบครัว ถ้าเธอสามารถ อดทนได้ ทำได้ขนาดนี้ ผู้ชายรับรู้
และเข้าใจตรงนี้ได้ ครอบครัวนี้ต้องมีความสุขแน่ ๆ เลย
----------- =(^_^) = ------------
ผมคิดอย่างนี้นะ เพราะงั้นเขาถึง เปรียบผู้หญิงที่นั่นว่าเป็น "นกเขาไฟ"
เป็นนกที่แข็งแรง ปราดเปรียว เข้าใจภูเขา อดทน เมื่อมีความรัก...
เมื่อเวลาตีข้าว ก็จะซ้อนฟ่อนข้าว สาว ๆ ก็จะเอาดอกไม้สีแดง ก็คือ
ดอกหงอนไก่ ซ่อนไว้ที่ฟ่อนข้าว ทีนี้ พอผู้ชายคนไหนตีข้าวไปแล้ว
ไปเจอดอกไม้สีแดง ก็จะเอาดอกหงอนไก่ ไปให้ผู้หญิงที่อยู่ในวงตีข้าวนี้
----------- =(^_^) = ------------
นั่นก็หมายความว่า มีจิตใจผูกพัน อยากพูดด้วย อยากคุยด้วย
แล้ววันนั้น เป็นประเพณี ก็คือ ถ้าผู้หญิงคนไหน ได้รับดอกไม้ หรือดอกหงอนไก่จากผู้ชาย
ผู้หญิงคนนั้นก็จะ ทำตัว ทำอารมณ์เข้าร่วม เหมือนกับจะแฟนกัน อะไรอย่างนี้ เพียงแต่วันนั้น
วันต่อไป ก็ค่อยสืบสาวราวเรื่อง หาที่อยู่ที่กินกันไปแล้วแต่
----------- =(^_^) = ------------
...เป็นประเพณีที่สวยงามจริง..."
----------- =(^_^) = ------------
อืม...รู้สึกว่าเป็น ~ การอดทนเพื่อความรัก ~ ที่สวยงามอย่างที่เค้าว่าจริง ๆ เลยค่ะ...
เห็นด้วยรึเปล่าค่ะ
เริ่มต้นเนื้อหานี้เกี่ยวกับป่า...แต่ปิดท้ายด้วยการอดทนด้วยความรัก...ซะงั้นค่ะ
แล้วจะเก็บภาพสวย ๆ จากยอดเขาหลวงมาฝากนะคะ
เขาหลวง ยอดเขาสูงสุดของ นครศรีธรรมราช
ขึ้นชื่อในหลาย ๆ เรื่อง
ทั้งพรรณไม้ที่สวยงาม เส้นทางที่ยากลำบาก คือเสน่ห์ของที่นี่...
ภูบ่สูง แต่ว่าห้วยมันลึก...
by : นักเดินทางตัวจิ๋ว ^^
ภูบ่สูง แต่ว่าห้วยมันลึก...
ได้ยินแล้วมีอารมณ์..
คือ..
อารมณ์ชื่นชมความอดทนเพื่อความรักจ้ะ..
#1 By เจ้าหญิงน้ำแข็ง on 2008-04-30 21:10