นักเดินทางตัวจิ๋ว ^^

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา...

ได้มีโอกาสไปเตร็ดเตร่ที่ JJ หรือ  "ตลาดนัดจตุจักร" ที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา และวิถีชีวิตที่หลากหลายค่ะ 

วันนั้นไปตอนบ่ายแก่ ๆ ร้อนมาก ๆ  55+

จริง ๆ ตั้งใจจะไปตอนเย็น แดดไม่ร้อน และก็มีของเยอะดี แต่บังเอิญทำธุระเสร็จซะก่อนเลยแวะเข้าไปเดินตอนแดดเปรี้ยง ๆ เลย

ตั้งใจเข้าไปซื้อของกินและของใช้ให้ น้องโมชิ โมชิ ค่ะ

"โมชิ โมชิ" เป็นกระต่ายตัวน้อย ขนฟูฟ่องสีขาว อายุได้ 2 เดือน ที่เลี้ยงไว้...

แต่เลี้ยงเค้าแบบปล่อยนะคะ ไม่ได้ใส่ในกรง เพราะตอนที่จะซื้อกรงมาใส่เค้า พอเห็นกรงแล้วรู้สึกอึดอัด กลัวเค้าจะอึดอัดด้วย ก็เลยต้องยอมแบ่งพื้นที่ห้องที่อยู่ให้เค้าส่วนหนึ่ง กั้นล้อมคอกให้แทนอยู่ในกรง ถ้าวันไหนอยู่ที่ห้อง หรือว่างจากการทำงาน ก็จะปล่อยให้ออกมาวิ่งเล่นไปมาในห้องด้วยกันเลยค่ะ เค้าจะเฮฮามาก เพราะได้วิ่งเล่นอีกแล้ว...

ใจจริงจะเลี้ยงเค้าแบบเลี้ยงสุนัขค่ะ เพราะเคยเลี้ยงแต่สุนัข อีกอย่างของขบเคี้ยวของสุนัขที่ขายอยู่ตามท้องตลาดก็จะมีมากกว่า ก็เลยซื้อของขบเคี้ยวที่เป็นรูปกระดูกของสุนัข เอาให้เค้าแทะเล่นแก้เครียด และเพื่อให้ได้ลับฟันด้วย ปรากฎว่าได้ผลเกินคาด เค้าชอบค่ะ

ตอนนี้ พฤติกรรมของ "โมชิ โมชิ" เหมือนเป็นสุนัขตัวน้อย ๆ  มากกว่าเป็นกระต่ายซะอีกค่ะ 55+ ที่สำคัญติดเจ้าของซะด้วย...

ขอบอกว่าพฤติกรรมกระต่ายซนมาก ชอบกัด ชอบแทะ ชอบขุดคุ้ย ชอบวิ่ง ชอบกระโดดกลับหลังหันไปมา ตื่นตกใจง่าย และที่สำคัญ กินเก่งมาก ๆ ค่ะ กินได้ตลอดเวลา...วันแรกที่เอาเค้ามาเลี้ยง ตอนที่ยังไม่ได้กั้นห้องให้เค้า ก็เลี้ยงแบบปล่อยโดยไม่กั้นบริเวณ เค้าก็จะวิ่งไปสำรวจทั่วห้องเลย...เช้ามา ปรากฎ ว่า สายเมาส์ของคอมพิวเตอร์ โดนโมชิ โมชิ กัดขาดไป 1 เส้นค่ะ 55+  ซนจริง ๆ  

เช้าวันนั้น เลยต้องกลายเป็น..ยายแม่มดใจร้าย "กักตัว" เอ๊ย...จำกัดบริเวณเค้าทันทีค่ะ... 

นี่คือหน้าตาของโมชิ โมชิ หนุ่มน้อยผิวขาวจั๊วะ เพื่อนคู่กายใจในตอนนี้ค่ะ

ส่วนภาพข้างล่างนี้ ถ่ายตอนใส่เสื้อที่เย็บให้เค้าเองกับมือ แต่ว่าตอนเย็บไม่ได้วัดตัวเค้าค่ะ กะประมาณด้วยสายตา เสื้อเลยออกมาเป็นสายเดี่ยวตัวเล็ก ๆ แบบ 5 S (เอส 5 ตัวที่นักศึกษากำลังฮิตกัน) และก็ยาวไปหน่อย  พอใส่ปุ๊บ เค้าก็กระโดดไม่ได้ นิ่งอยู่กับที่ ตัวแข็งเป็นหินไปในบัดดล เลยต้องรีบถอดออกทันทีค่ะ (บาป ๆ)

ณ ปัจจุบัน เสื้อตัวนี้ เลยได้แต่เอาไว้แขวนโชว์เฉย ๆ 

    = ขอจบข่าว ความน่ารักของสิ่งมีชีวิตขนฟูฟ่องสีขาวไว้แค่นี้ก่อนนะคะ =

      -------------------------- =(^_^)= -------------------------------

มาพูดถึงบรรยากาศของเจเจ กันต่อดีกว่า

"จตุจักร" คนเยอะนะคะ โดยเฉพาะวันนั้นเป็นวันอาทิตย์ คนยิ่งเยอะไปใหญ่ ทั้งในสวน และในตลาดนัด 

พอเข้าไปแล้ว ก็ได้เห็นอะไรที่ทำให้ประทับใจหลายอย่างเลย เอนทรี่นี้ ขอเน้นเรื่องความสามารถพิเศษของใครต่อใครที่ดึงออกมาใช้เป็นกลยุทธ์ในการเรียกลูกค้า หรือสร้างความประทับใจให้ใครต่อใครได้ชื่นชม  

ขอแค่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาจะหยิบยื่นให้เพียงเท่านั้น...แม้ไม่ได้อะไร แค่เพียงรอยยิ้มของผู้คนที่ยืนดูเค้า แค่นั้นก็คงพอทำให้หัวใจพองโตได้แล้วค่ะ  

      -------------------------- =(^_^)= -------------------------------

อันดับแรกเลย  ที่เห็นคนมุงดูเยอะมาก ๆ ก็เป็น น้องชายตัวเล็ก ๆ 2 คนนี้ค่ะ หน้าตาคล้ายกันเลย เห็นเขียนหน้ากล่องที่ตั้งอยู่ว่า "ลำตัด ลูกกำพร้า" ทั้งร้อง ทั้งรำ ก็ไปยืนฟัง ๆ อยู่ พอเห็นน้องเค้าทำท่าร่ายรำออกมาเท่านั้น ในความน่ารักน่าเอ็นดูนั้น ก็ทำให้ใครต่อใครยิ้มได้ทันทีค่ะ

สังเกตที่ไมล์จะคล้าย ๆ ไมล์ลอย ทำมาจากสายยาง ไม่มีเสียงสเตอริโอ เซอราวน์ นะคะ

ต่อไปเป็นพี่เสก โลโซ... เอ๊ย... ไม่ใช่ค่ะ...คุณเค้าชื่ออะไรไม่รู้ แต่ตอนเดินผ่านไป บังเอิญเค้าร้องเพลงของพี่เสก โลโซ พอดี เลยขอแอบจับภาพชายหนุ่มผู้มากไปด้วย "สีสัน" คนนี้มาสักหน่อย... ชอบค่ะ...

แต่หน้าตาเค้าคุ้น ๆ นะคะ เหมือนเคยเห็นเค้าออกรายการ "กล้าแลก" ตอนนั้นดูเหมือนเค้าจะเอากระเป๋าเดินทางไปแลกนะ แต่บังเอิญตอบผิด ก็เลยไม่ได้กระเป๋าเดินทางใบใหม่ไป นั่งลุ้นอยู่ แอบเสียดายแทนเหมือนกัน

แต่ก็ไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกันรึเปล่า 

ต่อไป เป็น "น้องฟร็องซ์" ค่ะ 

นักเดาะบอลตัวจิ๋ว ที่มีคิวไปโชว์ตัวแล้วหลาย ๆ ที่ น้องเค้าชื่อ ด.ช.ปรเมศน์   อาจวิไล  เป็นน้องที่มาจากสลัมคลองเตย ใต้ทางด่วนดินแดง - บางนา ที่มีอายุเพียง 9 ขวบ แต่มีความสามารถพิเศษในการเดาะลูกฟุตบอล ได้ในหลายอิริยาบท เก่งมาก ๆ จะเห็นว่าใกล้ ๆ กันนั้น มีสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มยืนอยู่ด้วยคนหนึ่ง น้องคนนั้นเป็นผู้ช่วยของน้องฟร็องซ์ตลอดการแสดงค่ะ... น่ารักดี  

น้องเค้าได้เคยสัมภาษณ์ออกสื่อหลายสื่อเหมือนกัน บอกว่าเริ่มสนใจการเดาะบอลมาตั้งแต่อายุ 3 ขวบ โดยมี คริสเตียโน โรนัลโด ปีกจอมสับของทีมแมนฯ ยูไนเต็ดเป็นแรงบันดาลใจ  คลิกที่นี่ เพื่อไปดูข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องราวของนักเดาะบอลตัวน้อย ๆ ผู้มากด้วยความสามารถคนนี้นะคะ 

ท้ายสุด สุดท้าย เป็นหน้าร้านที่ชื่นชอบมาก... ร้านขายสินค้าแบบคันทรีค่ะ... หน้าร้านจะมีกลุ่มนักดนตรีมานั่งร้องเพลงให้เป็นสีสันของเจเจอีกแห่งหนึ่งค่ะ ร้านนี้มีชาวต่างชาตินิยมไปยืนฟังเพลง และร้องเพลงตาม เห็นแล้วก็มีความสุขค่ะ  ยิ้มได้... ชอบ ๆ 

จริง ๆ มีอีกหลายร้านที่น่าสนใจ.... ไม่ว่าจะเป็น

นักร้องเดี่ยว มือกีตาร์  (หน้าตาดี)  ที่ร้องเพลงสากลอยู่หน้าร้านอาหาร หรือ ร้านที่มีหุ่นกระบอกตัวใหญ่ หน้าตาเหมือนคนญี่ปุ่นสมัยโบราณเด๊ะเลย ยืนสวัสดีคอยเรียกแขกอยู่บน "หลังคา" ของร้าน 

สีสันของเจเจยังมีอีกเยอะ แต่เก็บภาพมาได้แค่นี้เอง... 55+ 

แค่นี้ก็แทบแย่แล้วค่ะ เพราะหาทางออกจากเจเจแทบไม่เจอ   

เพราะตามปกติแล้ว  เป็นคนที่มีสามารถในการสับสนกับทิศทางมาก ประมาณว่าหลงทิศได้ง่ายมากค่ะ เดินเข้าไปแต่ละโซน... วนไปวนมาเหมือนเขาวงกต หาทางกลับเกือบไม่ถูก... และกว่าจะไปถึงโซนสัตว์เลี้ยงได้... ก็เดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบเหมือนกัน....   นี่ขนาดไปมาหลายครั้งแล้วนะคะ... แต่ก็ยังเข้าตำราเดิม...คือ "หลงทาง" อีกแล้วนั่นเอง  55+ 

  สีสันของ JJ และชีวิตผู้คนที่หลากหลาย

by : นักเดินทางตัวจิ๋ว ^^